Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για την οικονομία είναι επώδυνα. Μακάρι να μπορούσαμε να τα αποφύγουμε. Αλλά, όταν ζούμε ως χώρα με πανάκριβα τοκιζόμενα δανεικά, η διάσωση απαιτεί μικρές και μεγάλες θυσίες από όλους.
Πέρα από το μέγα θέμα της διαφθοράς, που νομίζω κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει εάν είναι 10 ή 100 δις στην διάρκεια της κυβέρνησης ΝΔ -επίσης, κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει το μέγεθος της διαφθοράς στην περίοδο Σημίτη, η γενική εικόνα είναι κάτι σαν … ισοπαλία-, υπάρχει και το ΜΕΓΑ ΘΕΜΑ της Κοινωνικής Συνοχής.
Εάν ο Καραμανλής δεν είχε διορίσει κάπου 700.000 στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, είτε με διαδικασίες ΑΣΕΠ και τύπου ΑΣΕΠ είτε με συμβάσεις είτε μονιμοποιώντας με σχέση αορίστου χρόνου τους 18μηνίτες συμβασιούχους, τότε η Ελλάδα θα είχε καταρρεύσει προ πολλού. Πώς; Πρώτα πρώτα, η ανεργία θα χτύπαγε 20%. Σε μια μη παραγωγική οικονομία δεν παράγονται νέες θέσεις εργασίας και ο ιδιωτικός τομέας ήταν αδύνατον να απορροφήσει έναν τέτοιο μεγάλο αριθμό. Η ευθύνη Καραμανλή είναι ότι δεν δούλεψε καθόλου για την δημιουργία αναπτυξιακών προοπτικών. Ίσως όμως και να μην μπορεί η χώρα.
Η πράσινη ανάπτυξη του Παπανδρέου είναι εξαιρετική προοπτική και θεωρητικά, αν γλιτώσουμε τώρα την χρεοκοπία, σε 5-6 χρόνια θα έχει αποδώσει σημαντικούς καρπούς. Αν είχαμε αδιάφθορο, λειτουργικό και νομιμόφρων κράτος, η αποδέσμευση των παραγωγικών δυνατοτήτων του λαού μας θα έκανε τους πάντες να τρίβουν τα μάτια τους.
Προσωπικά, έχω υπηρετήσει από το 1990 την θέση για ελεύθερη οικονομία με κανόνες, στην πλατφόρμα της πράσινης ανάπτυξης, η οποία όχι μόνο μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα της ανεργίας αλλά και να δημιουργήσει σε ορίζοντα 10ετίας άλλες 1εκ θέσεις εργασίας.
Αλλά αυτήν την κρίσιμη στιγμή το θέμα δεν είναι η πράσινη ανάπτυξη, αλλά η διάσωση του πλοίου. Ας δούμε πάλι την τακτική μεγάλης κλίμακας προσλήψεων στο δημόσιο. Εκτός από την ανεργία, η αφαίρεση εισοδήματος από 700.000 άτομα θα σήμαινε επιπλέον 350.000 με 400.000 ανέργους,λόγω της ύφεσης στην οποία θα έμπαινε η οικονομία από την μείωση των καταναλωτικών δαπανών. Επιπρόσθετα, αυτοί οι 1 εκατομμύριο νέοι άνεργοι θα γίνονταν ανενεργοί φορολογικά, λόγω πολύ χαμηλού εισοδήματος και μεγάλης μείωσης εσόδων ΦΠΑ από την δραματική πτώση του τζίρου παντού.
Επομένως, ο Καραμανλής, αφού μπορούσε να δανείζεται, δανειζόταν για να κρατάει την κοινωνική συνοχή. Το ελληνικό υπερδημόσιο και τα διαρθρωτικά προβλήματα που ΔΕΝ μπόρεσε να λύσει ο Καραμανλής, αναγκαστικά πήγαν το πράγμα σε αναδίπλωση σε εκείνα που “ξέρουμε καλά”: πελατειακή δομή, πορσωπικό βόλεμα και εντέλει ιδιόμορφη κοινωνική συνοχή α λα ελληνικά.
Ο Καραμανλής δεν έκανε τίποτε λιγότερο από το να ακολουθήσει το κλασικό μοντέλο του παλαιού ΠΑΣΟΚ.
Το θέμα της επιμέτρησης και καταλογισμού της διαφθοράς μένει ανοιχτό και σοβαρό. Για να είμαστε ρεαλιστές όμως, ακόμη και αν σήμερα ξεκινούσε μία επιτυχημένη ανάλογη καμπάνια, δεν θα απέδιδε, μιας και απαιτεί δικαστικούς δαιδάλους, νωρίτερα από 4-5 χρόνια, στην καλύτερη περίπτωση. Είναι προφανές ότι τα μέτρα ήταν το απαραίτητο τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε σχεδόν όλοι για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή, με τις μικρότερες δυνατές απώλειες την επόμενη 2ετία – 3ετία.
Αξίζουν συγχαρητήρια στον Α. Σαμαρά για την μέχρι τώρα υπεύθυνη και σοβαρή στάση του να στηρίξει τα επώδυνα μέτρα.
Και κάτι τελευταίο: Η πρώτη ανακοίνωση της κυβέρνησης για περικοπές υψηλόμισθών θα πρέπει να ξεκινήσει από υπουργούς, βουλευτές και διοικητές. Θα ήταν επίσης ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ η ανάληψη πρωτοβουλίας από τους δικαστές να δεχθούν μείωση 10% των αποδοχών τους για το 2010.


Του Γιάννη Σακιώτη
Η γεωπολιτική διάσταση του αγωγού συζητιέται ήδη επί δεκαπενταετία. Η περιβαλλοντική διάσταση θα μπορούσε να συζητιέται άλλα 15 χρόνια. Και το έργο να καθυστερεί. Ας προσέξουμε το εξής: ο αγωγός θα φέρει αξιόλογα κοινωνικά και οικονομικά οφέλη, όπως τη μείωση της ανεργίας και νέες επενδύσεις στη Θράκη, ενώ θα βοηθήσει την απεξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες που είναι εγκατεστημένες στην ελληνική αγορά. Το μεγάλο όφελος όμως από τη λειτουργία του αγωγού είναι ένα και μόνο: το ότι για πρώτη φορά μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού η Ελλάδα αποκτά ξεχωριστή γεωπολιτική σημασία για τη Δύση, καθίσταται “παίκτης” στα διεθνοπολιτικά παίγνια της ευρύτερης περιοχής και συνεπώς ενδυναμώνει τη θέση της και απομειώνει τις υφιστάμενες ή πιθανές να ανακύψουν στο μέλλον απειλές.
Το
Του Γιάννη Σακιώτη
Του Γιάννη Σακιώτη
Του Γιάννη Σακιώτη