Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για την οικονομία είναι επώδυνα. Μακάρι να μπορούσαμε να τα αποφύγουμε. Αλλά, όταν ζούμε ως χώρα με πανάκριβα τοκιζόμενα δανεικά, η διάσωση απαιτεί μικρές και μεγάλες θυσίες από όλους.

Πέρα από το μέγα θέμα της διαφθοράς, που νομίζω κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει εάν είναι 10 ή 100 δις στην διάρκεια της κυβέρνησης ΝΔ -επίσης, κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει το μέγεθος της διαφθοράς στην περίοδο Σημίτη, η γενική εικόνα είναι κάτι σαν … ισοπαλία-, υπάρχει και το ΜΕΓΑ ΘΕΜΑ της Κοινωνικής Συνοχής.

Εάν ο Καραμανλής δεν είχε διορίσει κάπου 700.000 στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, είτε με διαδικασίες ΑΣΕΠ και τύπου ΑΣΕΠ είτε με συμβάσεις είτε μονιμοποιώντας με σχέση αορίστου χρόνου τους 18μηνίτες συμβασιούχους, τότε η Ελλάδα θα είχε καταρρεύσει προ πολλού. Πώς; Πρώτα πρώτα, η ανεργία θα χτύπαγε 20%. Σε μια μη παραγωγική οικονομία δεν παράγονται νέες θέσεις εργασίας και ο ιδιωτικός τομέας ήταν αδύνατον να απορροφήσει έναν τέτοιο μεγάλο αριθμό. Η ευθύνη Καραμανλή είναι ότι δεν δούλεψε καθόλου για την δημιουργία αναπτυξιακών προοπτικών. Ίσως όμως και να μην μπορεί η χώρα.

Η πράσινη ανάπτυξη του Παπανδρέου είναι εξαιρετική προοπτική και θεωρητικά, αν γλιτώσουμε τώρα την χρεοκοπία, σε 5-6 χρόνια θα έχει αποδώσει σημαντικούς καρπούς. Αν είχαμε αδιάφθορο, λειτουργικό και νομιμόφρων κράτος, η αποδέσμευση των παραγωγικών δυνατοτήτων του λαού μας θα έκανε τους πάντες να τρίβουν τα μάτια τους.

Προσωπικά, έχω υπηρετήσει από το 1990 την θέση για ελεύθερη οικονομία με κανόνες, στην πλατφόρμα της πράσινης ανάπτυξης, η οποία όχι μόνο μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα της ανεργίας αλλά και να δημιουργήσει σε ορίζοντα 10ετίας άλλες 1εκ θέσεις εργασίας.

Αλλά αυτήν την κρίσιμη στιγμή το θέμα δεν είναι η πράσινη ανάπτυξη, αλλά η διάσωση του πλοίου. Ας δούμε πάλι την τακτική μεγάλης κλίμακας προσλήψεων στο δημόσιο.  Εκτός από την ανεργία, η αφαίρεση εισοδήματος από 700.000 άτομα θα σήμαινε επιπλέον 350.000 με 400.000 ανέργους,λόγω της ύφεσης στην οποία θα έμπαινε η οικονομία από την μείωση των καταναλωτικών δαπανών. Επιπρόσθετα, αυτοί οι 1 εκατομμύριο νέοι άνεργοι θα γίνονταν ανενεργοί φορολογικά, λόγω πολύ χαμηλού εισοδήματος και μεγάλης μείωσης εσόδων ΦΠΑ από την δραματική πτώση του τζίρου παντού.

Επομένως, ο Καραμανλής, αφού μπορούσε να δανείζεται, δανειζόταν για να κρατάει την κοινωνική συνοχή. Το ελληνικό υπερδημόσιο και τα διαρθρωτικά προβλήματα που ΔΕΝ μπόρεσε να λύσει ο Καραμανλής, αναγκαστικά πήγαν το πράγμα σε αναδίπλωση σε εκείνα που “ξέρουμε καλά”: πελατειακή δομή, πορσωπικό βόλεμα και εντέλει ιδιόμορφη κοινωνική συνοχή α λα ελληνικά.

Ο Καραμανλής δεν έκανε τίποτε λιγότερο από το να ακολουθήσει το κλασικό μοντέλο του παλαιού ΠΑΣΟΚ.

Το θέμα της επιμέτρησης και καταλογισμού της διαφθοράς μένει ανοιχτό και σοβαρό. Για να είμαστε ρεαλιστές όμως, ακόμη και αν σήμερα ξεκινούσε μία επιτυχημένη ανάλογη καμπάνια, δεν θα απέδιδε, μιας και απαιτεί δικαστικούς δαιδάλους, νωρίτερα από 4-5 χρόνια, στην καλύτερη περίπτωση. Είναι προφανές ότι τα μέτρα ήταν το απαραίτητο τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε σχεδόν όλοι για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή, με τις μικρότερες δυνατές απώλειες την επόμενη 2ετία – 3ετία.

Αξίζουν συγχαρητήρια στον Α. Σαμαρά για την μέχρι τώρα υπεύθυνη και σοβαρή στάση του να στηρίξει τα επώδυνα μέτρα.
Και κάτι τελευταίο: Η πρώτη ανακοίνωση της κυβέρνησης για περικοπές υψηλόμισθών θα πρέπει να ξεκινήσει από υπουργούς, βουλευτές και διοικητές. Θα ήταν επίσης ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ η ανάληψη πρωτοβουλίας από τους δικαστές να δεχθούν μείωση 10% των αποδοχών τους για το 2010.

Βιβλιοπαρουσίαση στην αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010, 7.00 μ.μ.

Η Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη και η ΔΗΩ – Οργανισμός Ελέγχου & Πιστοποίησης Βιολογικών Προϊόντων, σε συνεργασία με την ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ – Εταιρεία Περιβαλλοντικής Έρευνας & Ενημέρωσης, παρουσιάζουν την ελληνική έκδοση του βιβλίου: «Η Κατάσταση του Κόσμου 2009 – Η Κλιματική Αλλαγή Μόλις Άρχισε», την ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Worldwatch, στην αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Ακαδημίας 60, την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010, στις 7.00 μ.μ.

Το βιβλίο παρουσιάζουν οι:

  • Τίνα Μπιρμπίλη, υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής
  • Σεβαστιανός Μοιρασγεντής, ερευνητής Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών
  • Τάσος Κρομμύδας, Οικολόγοι Πράσινοι
  • Δημήτρης Παξινός, πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (θα απευθύνει χαιρετισμό)

Τη συζήτηση συντονίζει ο Μιχάλης Προμπονάς, επιμελητής – συντονιστής της ελληνικής έκδοσης.

(περισσότερα…)

Πρόκειται για περίπλοκο θέμα, το οποίο οι κυβερνήσεις της τελευταίας 20ετίας το άφησαν να σαπίσει.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου το ανακινεί είναι μια κίνηση που δείχνει πολιτικό θάρρος, σοβαρότητα και συνέπεια απέναντι στην διαδρομή της σοσιαλδημοκρατίας. Δεν αρκεί όμως η πρόνοια της ιθαγένειας για τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται εδώ και πηγαίνουν στο ελληνικό σχολείο. Χρειάζονται πολλά ακόμη σοβαρά και συνεπή μέτρα, όπως πχ η ετήσια πρόσκληση μεταναστών για θέσεις εργατικού δυναμικού -εφ’ όσον φυσικά υπάρχει ανάπτυξη- και η συν-διαχείριση της αποτροπής των εισερχόμενων μαζών παράνομων μεταναστών, από κοινού με τα άλλα μέλη της Ε.Ε. και την Τουρκία.

Για την Τουρκία, τα έχω πει αλλού, χρειαζόμαστε μια νέα Συνθήκη Λωζάννης.

Η σφοδρή αντίθεση στο σχέδιο νόμου για την ιθαγένεια των παιδιών των μεταναστών είναι μια καθαρά φοβική και μίζερη στάση απέναντι σε ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα.

Φυσικά, μένει να γίνουν ακόμη πολλά. Όπως για παράδειγμα η παροχή καλών ευκαιριών ένταξης των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Εκεί, με την ιστορική τεχνογνωσία του Βυζαντίου, τα περιθώρια είναι πολύ μεγάλα. Το μόνο σοβαρό πρόβλημα έγκειται στο εξτρεμιστικό Ισλάμ. Αυτή είναι και η ουσιαστική “κόκκινη γραμμή” του μεταναστευτικού ζητήματος για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη.

Η νέα χρονιά, αναπόφευκτα, θα αναδείξει μεγάλες προκλήσεις.

Για την Ελλάδα.

Για την Ευρώπη.

Για τις ΗΠΑ.

Για την Ρωσία.

Για την Κίνα.

Για την Ινδία.

Για την παγκόσμια ειρήνη, με επίκεντρο το θέμα του Ιράν ή/και του Πακιστάν.

Για την επιβίωση των ανεπτυγμένων οικονομιών.

Για το μέλλον του πλανήτη, με διακύβευμα την πυρηνική ενέργεια, που αμπαλάρεται ως “πρόταση” ενάντια στην κλιματική αλλαγή.

Για τις ωραιότερες ημέρες που όλοι επιζητούμε, αλλά δεν ξέρουμε πότε, πώς και αν θα έρθουν.

Καλή χρονιά!

Του Γιάννη Σακιώτη

Η προσπάθεια της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου να καταφέρει να μην πέσει στο μάτι της πανίσχυρης δίνης που απειλεί να ρουφήξει στα βάθη του ωκεανού την ελληνική οικονομία, με το πλάνο της ήπιας προσαρμογής δεν απέδωσε.

Ο πρωθυπουργός μίλησε δικαίως για δημοσιονομικό αδιέξοδο που απειλεί την εθνική μας κυριαρχία. Κάτι το οποίο σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει άμεσα σε μέτρα περιστολής των τρομακτικά εκτεταμένων κρατικών δαπανών.

Δυστυχώς, η εθνική μας κυριαρχία δεν απειλείται. Έχει ήδη απωλεσθεί.

Επειδή έχουμε μια βαθιά εξαρτημένη από ξένα χρηματοδοτικά κέντρα δημόσια οικονομία, έναν ιδιωτικό τομέα που βυθίζεται σε βαθύτατη επίσης κρίση και αδιέξοδα -σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις, πλην τραπεζών, είναι όχι απλά χρεωμένες αλλά υπερχρεωμένες, μπαίνουν εκατοντάδες λουκέτα κάθε εβδομάδα, η ανεργία καλπάζει ανεξέλεγκτη-, επειδή δεν έχουμε παραγωγικό ιστό, επειδή πληρώνουμε άγνωστο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων, επειδή πληρώνουμε τις διοικήσεις 1.000, 2.000 ή 3.000 ΔΕΚΟ (ούτε το υπουργικό συμβούλιο δεν ξέρει πόσες και ποιες είναι, το παραδέχθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός πρόσφατα, καθώς με την διαδικασία των ανοιχτών προκηρύξεων των θέσεων ευθύνης … τώρα καταγράφονται για πρώτη φορά) και τέλος επειδή έχουμε βαριά εξοπλιστικά προγράμματα, από τα οποία είναι μάλλον απίθανο να δραπετεύσουμε, καθώς σοβαρό μέρος του βαρύτατου τιμήματος που πληρώνουμε ως χώρα είναι οι πληρωμές για αγορές πανάκριβων όπλων από τους πιστωτές μας (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία κοκ).

Τι κάνουμε λοιπόν; Ο χρόνος, το κατανόησε πλήρως και ο πρωθυπουργός, τελείωσε.

(περισσότερα…)

Του Γιάννη Σακιώτη

Η μεγάλη πρόκληση για τον εκάστοτε αρχηγό της συντηρητικής παράταξης είναι αν θα μπορέσει να ανοίξει τον κεντρώο χώρο. Διότι, από κεντροδεξιά μέχρι κεντροαριστερά, υπάρχουν πολλοί ακροατές που παρακολουθούν τα δημόσια πράγματα επιθυμώντας δημοκρατικές, αποτελεσματικές λύσεις και χρηστή διαχείριση. Αυτούς, αναμφίβολα κατόρθωσε να κερδίσει ο Καραμανλής μετά από τη βύθιση της τελευταίας φάσης της διακυβέρνησης Σημίτη, επιτυγχάνοντας, με βερμπαλισμό και επικοινωνία να κυβερνήσει όσο κυβέρνησε.

Ιδεολογικά, ο Σαμαράς δεν έχει μεγάλη απόσταση από τον Καραμανλή. Έχει διαφορετικό πολιτικό κεφάλαιο στα χέρια του: την σύγκρουση με τους γενικά αντιπαθείς στην δημοκρατική παράταξη αλλά και στην δεξιά Μητσοτάκηδες και την πρωτοκαθεδρία στο κεφάλαιο του μακεδονικού, το οποίο είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα για όλους σχεδόν τους Έλληνες, επειδή αποτελεί θέμα ταυτότητας. Ο Καραμανλής είχε -και αξιοποίησε- μόνο το κεφάλαιο του ονόματός του.

(περισσότερα…)

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει φέρει στην ελληνική πολιτική ζωή πολύ μεγάλες καινοτομίες. Η καθολική ψηφοφορία για τον πρόεδρο ενός κόμματος, αν και την πρώτη φορά που έγινε στο ΠΑΣΟΚ με έναν και μοναδικό υποψήφιο ήταν κάπως ας την πω “μη παραγωγική”, τώρα πια, με την συμμετοχή 750.000 μελών της ΝΔ στην εκλογή του νέου της προέδρου, θεσμοποιείται. Κι αυτό είναι ένα τεράστιο βήμα για την ποιότητα της δημοκρατίας.

Φυσικά, δεν αρκεί για την ανανέωση της δημοκρατίας μας που έχει ατυχήσει αγρίως τα τελευταία χρόνια. Ποιος να το φανταζόταν ότι μια μέρα τα μέλη της ΝΔ, που μέχρι εχθές αποδέχονταν πλήρως την διαμεσολάβηση σε ιδέες και πρόσωπα, θα συμμετείχαν με τέτοια χαρά σε μια καθολική διαδικασία, ανατρέποντας τις δυνατότητες του παρασκηνίου;

Θεωρώ δε ότι και ο χώρος του ΣΥΝ σύντομα και αναγκαστικά θα ακολουθήσει. Διότι, ο ΣΥΝ είναι η πρώτη πολιτική δύναμη που άνοιξε την ατζέντα της εσωκομματικής δημοκρατίας θεσπίζοντας επισήμως τάσεις, πλην όλη η λειτουργία του κόμματος κατέληξε να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στους εκάστοτε συσχετισμούς σιδηρών μηχανισμών.

Αλλά και με την ιστορία με τους γενικούς γραμματείς, και γενικά με την διαδικασία στελέχωσης του κράτους, την οποία άνοιξε ο Γ. Παπανδρέου, δημιουργείται μια νέα τάξη τρόπου επιλογής του στελεχιακού προσωπικού και λειτουργίας της διοίκησης, που αν και πρακτικά είναι αδύνατον να αποδώσει πλήρως καρπούς στην παρούσα φάση, “εκπαιδεύει” την πολιτική κοινωνία της χώρας στο να αποδεχθεί την ανεξαρτησία της διοίκησης από τα πολιτικά πάθη και χρέη και σταδιακά να προχωρήσει η δημόσια διοίκηση σε μια εξελικτική διαδικασία αυτοτέλειας και συνεπώς δραστικής αλλαγής και βελτίωσης.

Γι αυτό και οι σημαντικές αυτές καινοτομίες, έχω ήδη πει και το ξαναλέω, πρέπει να υποστηριχθούν από όλους τους δημοκράτες, ανεξάρτητα από κομματικές προτιμήσεις.

horizonΤου Γιάννη Σακιώτη

Κάποτε, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας (ο Κ. Σημίτης) είχε πει “αυτή είναι η Ελλάδα”, προσπαθώντας να εξηγήσει στην Βουλή το αδικαιολόγητο ναυάγιο του Σάμινα, με τις δεκάδες απώλειες ανθρώπινων ζωών. Αν και η αναφορά εκείνη ήταν άστοχη και αναντίστοιχη με την ανάγκη για απόδοση δικαιοσύνης και για την λήψη μέτρων αποτροπής παρόμοιων φρικτών καταστάσεων στο μέλλον, αυτές οι 4 λεξούλες κρεμάστηκαν στα χείλη όλων των ευαίσθητων προοδευτικών πολιτών της χώρας που σταδιακά είδαν τον πασοκικό εκσυγχρονισμό να βουλιάζει στα σκάνδαλα και μετά τη ΝΔ να ξηλώνει την χώρα χωρίς καμία αναστολή. Κατάθλιψη, απελπισία, αποφορά. Διότι, εάν το δόγμα της καθημερινότητας και του αγώνα που δίνουν όλοι οι εργαζόμενοι και κοπιώντες για καλύτερη ποιότητα ζωής είναι “αυτή είναι η Ελλάδα”, τότε είναι σαφές ότι ακόμη και η ίδια η επιβίωση, ακόμη και στις πιο απλές καθημερινές δημόσιες διαδικασίες δεν είναι καθόλου αυτονόητη. Τελικά, μέσα από βασανιστική πορεία πλήρους απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, το εκλογικό σώμα δίνει μια μεγάλη πλειοψηφία στον Γ. Παπανδρέου (όχι στο ΠΑΣΟΚ, κατά την γνώμη μου). Ως την μόνη εναλλακτική λύση. Απορρίπτοντας δικαίως τις περιπετειώδεις πιθανές συνέργειες με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, τους οποίους είτε δεν γνώριζαν (όπως πχ τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι ελλείψει χρημάτων και διαπλοκών δεν έγιναν περισσότερο γνωστοί πέρα από κάποιες μικρές δεξαμενές διανοούμενων και πολιτικοποιημένων  πολιτών, χάρη στην Ελευθεροτυπία και τα blogs)  είτε δεν εμπιστεύτηκαν (όπως πχ τον αλλόκοτο και απρόβλεπτο ΣΥΡΙΖΑ ή τους Οικολόγους Πράσινους, των οποίων την δυναμική συνέτριψε η δημόσια υπερπροβολή του Μ. Τρεμόπουλου, με τις εξωτικές θέσεις στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και με το αλαζονικό ύφος στις τηλεοπτικές εμφανίσεις).

(περισσότερα…)

Του Γιάννη Σακιώτη*

Η κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης έχει ανακοινωθεί εδώ και τρία χρόνια. Ωστόσο, παραμένει στο προσκήνιο, εξαιτίας του πολύ μεγάλου διεθνούς γεωπολιτικού ενδιαφέροντος που προκαλεί, καθώς εξακολουθεί να υπάρχει σφοδρή αντίδραση από πολιτικούς χώρους (ΣΥΡΙΖΑ, ΟΠ) και περιβαλλοντικές οργανώσεις, με αντικείμενο τις επιπτώσεις στο περιβάλλον που αναμένεται να προέλθουν από την ολοκλήρωση και λειτουργία του μεγάλου αυτού έργου. Επιπτώσεις, οι οποίες όπως επισημαίνουν οι αντιφρονούντες, δεν αφορούν μόνο το πολύτιμο Δέλτα του ποταμού Έβρου, στις εκβολές του οποίου θα τοποθετηθεί η άκρη του αγωγού και ο μεγάλης κλίμακας λιμένας φόρτωσης των τάνκερ, αλλά και συνολικά το Αιγαίο, το οποίο θα μεταβληθεί σε υδάτινο δρόμο μεταφοράς μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου, με σοβαρό τον κίνδυνο πρόκλησης καταστροφής από πιθανό ναυτιλιακό ατύχημα κάποιου τάνκερ.

Η γεωπολιτική διάσταση του αγωγού συζητιέται ήδη επί δεκαπενταετία. Η περιβαλλοντική διάσταση θα μπορούσε να συζητιέται άλλα 15 χρόνια. Και το έργο να καθυστερεί. Ας προσέξουμε το εξής: ο αγωγός θα φέρει αξιόλογα κοινωνικά και οικονομικά οφέλη, όπως τη μείωση της ανεργίας και νέες επενδύσεις στη Θράκη, ενώ θα βοηθήσει την απεξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες που είναι εγκατεστημένες στην ελληνική αγορά. Το μεγάλο όφελος όμως από τη λειτουργία του αγωγού είναι ένα και μόνο: το ότι για πρώτη φορά μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού η Ελλάδα αποκτά ξεχωριστή γεωπολιτική σημασία για τη Δύση, καθίσταται “παίκτης” στα διεθνοπολιτικά παίγνια της ευρύτερης περιοχής και συνεπώς ενδυναμώνει τη θέση της και απομειώνει τις υφιστάμενες ή πιθανές να ανακύψουν στο μέλλον απειλές.

(περισσότερα…)

Parapente1Το κείμενο του υφυπουργού Παιδείας για το τι και πώς των διαδικασιών ανοιχτής επιλογής στελεχών στη δημόσια διοίκηση είναι εξαίρετο. Το προσυπογράφω, σαν να το είχα γράψει ο ίδιος.

Το χειρότερο για όλους τους καλοθελητές είναι ότι όσα γράφει προφανώς τα εννοεί. Το ίδιο τα εννοεί και ο πρωθυπουργός.

Έχω μείνει εμβρόντητος από την πυγμή και την αποφασιστικότητα για στροφή προς την αξιοκρατία σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα που εκδιπλώθηκε μετά τις εκλογές από την στρατηγική του πρωθυπουργού. Ομολογώ ότι δεν περίμενα μια τέτοια εξέλιξη, που για τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας αποτελεί μισή επανάσταση.

Προσωπικά, μετά από την ανακοίνωση των πρώτων τοποθετήσεων και ειδικά της Μ. Καραβασίλη στην Ειδική Γραμματεία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, έχω αρχίσει να αισιοδοξώ ότι γίνεται προσπάθεια να αποκτήσει προοπτικές αυτή η καταταλαιπωρημένη χώρα.

Η μέθοδος είναι απλή, αλλά έχει και προφανές κόστος: ο πρωθυπουργός αγνοεί το “βαθύ” ΠΑΣΟΚ και αξιοποιεί τις δυνάμεις της κοινωνίας. Αυτή η πολιτική επιλογή, κακά τα ψέματα, ήταν το μεγάλο πολιτικό έλλειμμα της χώρας. Ελπίζω να συνεχισθεί, παρά την εσωτερική επανάσταση που κήρυξαν πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ -χαμός γίνεται στα blogs.

Σε ό,τι με αφορά ως ενεργός πολίτης, δεν βρίσκω κανέναν απολύτως λόγο να μην υποστηρίξω την επιλογή αυτή και να μην πιστώσω με άφθονο χρόνο την νέα κυβέρνηση και διοίκηση να προχωρήσουν στις μεταρρυθμίσεις που δρομολογούν σε πολλά μέτωπα και οι οποίες -μέχρι τώρα- είναι όλες θετικές.

Ας μην ξεχνάμε στο μεταξύ την απαθλιωμένη οικονομική κατάσταση του κράτους και της εθνικής οικονομίας. Αλλά, με αυτά που έχει δρομολογήσει ο πρωθυπουργός υπάρχει η σοβαρή πιθανότητα να κινητοποιηθεί ολόκληρη η κοινωνία, όχι μόνο για να σώσει την οικονομία αλλά για να ξαναεργασθεί με κάποια αγάπη για την δουλειά του ο καθένας και να ενεργοποιηθεί κοινωνικά σε ένα όραμα καλύτερης συλλογικής ποιότητας ζωής.

Το γιατί εξηγείται με απλό τρόπο: η εμπέδωση της αξιοκρατίας είναι ένα εργαλείο ικανό να ενεργοποιήσει το ισχυρότερο “όπλο” των Ελλήνων, το φιλότιμο.

mihalisΤου Γιάννη Σακιώτη

Υπάρχει ο μύθος ότι οι Έλληνες αριστεροί είναι φοβερά διαβασμένοι και ενημερωμένοι άνθρωποι – πολίτες, ιδίως δε στα σοβαρά ζητήματα της εποχής θεωρούνται εξαιρετικά εμβριθείς γνώστες των προβλημάτων και των πιθανών λύσεών τους. Επειδή έχω ως χόμπυ να κρατάω παλιούς λογαριασμούς αντιστοιχίας γνώσεων και φήμης υποτίθεται σοβαρών προσώπων που είτε είναι επαγγελματικά στελέχη στους χώρους της Αριστεράς (…και της Οικολογίας) είτε συμμετέχουν στους ευρύτερους ηγετικούς κύκλους των συγκεκριμένων πολιτικών χώρων, ισχυρίζομαι ότι οι εμπεριστατωμένα διαβασμένοι και κυρίως οι μελετηροί και με τεκμηριωμένο λόγο ως προς τις αναλύσεις και τις προτάσεις τους, σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων της σύγχρονης προβληματικής του πολιτικού μας βίου, είναι τρομακτικά λίγοι. Αναμφίβολα, ο πλέον βαθύς γνώστης, επιδέξιος χρήστης και επίδοξος ανατροπέας των μεγάλων θεμάτων της εποχής του ήταν ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

(περισσότερα…)

Αναδημοσίευση από τον ιστοχώρο www.doureios.gr

pyrkagiesΤου Γιάννη Σακιώτη

Μιας και το σήριαλ της συλλογικής μας οικολογικής αυτοκτονικής πορείας παίζει συνέχεια τα ίδια επεισόδια, αναγκαστικά επανέρχομαι στα των πυρκαγιών με το υλικό που παρουσίασα το 2007 στον δημόσιο λόγο. Τίποτε δεν έχει -δυστυχώς- αλλάξει και δεν προβλέπεται να αλλάξει στο προσεχές μέλλον, εκτός και γίνει κάποιο … θαύμα και αφυπνισθούν οι μάζες των αθλίων που αφού βιώνουν τις συνέπειες των καταστροφών σπεύδουν στις εκλογές να εξαργυρώσουν την ψήφο τους ανταλλακτικά κυρίως προς τα δύο κόμματα εξουσίας ή να κοροϊδέψουν τους ευατούς τους ψηφίζοντας Αριστερά, ευτυχώς που ο Κοροβέσης και ο Βότσης έβαλαν τα πράγματα στην θέση τους…

(περισσότερα…)

Anatolh-toy-hlioy-2627Του Γιάννη Σακιώτη

Πριν από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, πολλοί ενεργοί πλην απογοητευμένοι προοδευτικοί πολίτες, σκέφτονταν φωναχτά, ότι η διαβλεπόμενη τότε επικράτηση του ΠΑΣΟΚ θα επερχόταν εξαιτίας της αποκόλλησης του “μεσαίου χώρου” από τον Καραμανλή και την μετακίνηση του στο ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, ως πράξη επιλογής της μόνης εναλλακτικής λύσης στα ερείπια που άφηνε πίσω της η -όπως αποκαλύπτεται καθημερινά- απίστευτης ολικής αποδόμησης του κράτους “διακυβέρνηση” Καραμανλή.

Οι εκλογές έγιναν, το ΠΑΣΟΚ κατέγραψε μια πολύ μεγάλη νίκη και ο νέος πρωθυπουργός ξεκίνησε την θητεία του αιφνιδιάζοντας θετικά τους μέχρι εχθές απογοητευμένους, αφενός προχωρώντας σε πρωτοφανείς θεσμικές τομές, όπως η ίδρυση ξεχωριστού υπουργείου περιβάλλοντος, όπου συμπεριλήφθηκε και η ενέργεια,  αφετέρου εξαγγέλλοντας για πρώτη φορά διαδικασίες απομάκρυνσης  -έστω και μερικής- από τα κομματικά τείχη, προκηρύσσοντας τις θέσεις γενικών γραμματέων και περιφερειαρχών στο διαδίκτυο.

Με αυτές τις κινήσεις, ο πολιτικός χρόνος άλλαξε και πάλι. Αντί να εισέλθουμε σε έναν “αραιό” πολιτικό χρόνο, όπου οι νικητές των εκλογών θα απολαμβάνουν κατά το «έθιμο» την ποικιλότροπη λαφυραγωγία τους, μπαίνουμε σε φάση “πυκνού” πολιτικού χρόνου, καθώς φύτρωσε πλέον η προσδοκία στους πολίτες ότι “γίνονται πράγματα”. Επίσης, διαμορφώνεται η γενική αίσθηση μιας μεγάλης επερχόμενης κινητικότητας στην κρατική μηχανή, προς την κατεύθυνση των δύο από τις τρεις κεντρικές προεκλογικές εξαγγελίες του Γ. Παπανδρέου, την πράσινη ανάπτυξη και την αναδιοργάνωση του κράτους, με στόχο την διαφάνεια, την  αξιοπρέπεια του πολίτη και την άνοδο της ποιότητας των δημόσιων υπηρεσιών.

Ας σημειωθεί εδώ, ότι ο Γ. Παπανδρέου υιοθέτησε πρακτικά τις κεντρικές προγραμματικές ιδέες των Δημοκρατικών (www.dimokratikoi.gr) σε αυτά τα πεδία, οι οποίες παραουσίασθηκαν στην ιδρυτική διάσκεψη τον Ιανουάριο του 2009. Η υιοθέτηση από τον νέο πρωθυπουργό της συγκεκριμένης ατζέντας επιβεβαιώνει την υψηλή “προστιθέμενη αξία” της εργασίας που καταβλήθηκε από αυτό το νεοπαγές κόμμα πολιτών, το οποίο έχει ιδρυθεί και κινείται με πυξίδα την αναγκαιότητα σύναψης ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου που θα προτάσσει το δημόσιο συμφέρον, την αειφορία και την κοινωνική συνοχή. Για όλα αυτά, οι Δημοκρατικοί έχουν καταθέσει -και θα συνεχίσουν να καταθέτουν- στην δημοσιότητα, υπεύθυνα εξειδικευμένα μέτρα και πολιτικές που έχει ανάγκη η χώρα, προκειμένου να ξαναβρεί τον πολιτικό βηματισμό της προς την μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια. Και φυσικά, σε αυτό το πλαίσιο, θα παρακολουθεί προσεκτικά τις κινήσεις της νέας κυβέρνησης, μην διστάζοντας να επικροτεί κάθε θετική επιλογή και να βέβαια να επικρίνει κάθε αρνητική εξέλιξη.

Η τρίτη εξαγγελία του σημερινού πρωθυπουργού, που ήταν και το μεγάλο διακύβευμα των εκλογών, η διάσωση της οικονομίας και η οικοδόμηση προοπτικών ανάπτυξης, μένει να δούμε πώς θα εξυπηρετηθεί, καθώς το τοπίο που έχει διαμορφωθεί με αποκλειστική ευθύνη των κυβερνήσεων της ΝΔ, είναι απελπιστικό. Ενδεικτική της αθλιότητας με την οποία η ΝΔ διαχειρίστηκε τα δημοσιονομικά είναι η εκτίμηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλου, ότι το έλλειμμα θα αγγίξει το 12%! Αυτός ο υποτίθεται θεσμικός παράγων της οικονομίας μας δηλαδή παραδέχθηκε ότι δεχόταν τα ψέματα του απελθόντος υπουργού οικονομίας, που μας έλεγε προεκλογικά ότι το έλλειμμα δεν θα ξεπεράσει το 6%…

Οι προσδοκίες λοιπόν των ενεργών πολιτών ξαναέγιναν υψηλές. Στην κυβέρνηση, τον πρωθυπουργό τους υπουργούς και τον τρόπο με τον οποίον θα πολιτευθούν το επόμενο διάστημα εναπόκειται να τις δικαιώσουν ή να τις διαψεύσουν. Στο χέρι τους είναι να οικοδομήσουν μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, να επιτύχουν δηλαδή την βασική προϋπόθεση που απαιτείται για να επιτευχθούν οι παραπάνω στόχοι, που τους αγκαλιάζει σχεδόν ολόκληρη η κοινωνία.

Σε κάθε περίπτωση, μετά από την πολύπλευρη καταστροφή που επέφεραν στον τόπο οι κυβερνήσεις του Κ. Καραμανλή, το ακροατήριο που περιμένει με ελπίδα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από εκείνο του ΠΑΣΟΚ. Μακάρι να πετύχει η νέα κυβέρνηση, εν μέσω πολύ δύσκολων εσωτερικών και διεθνών συγκυριών. Αυτή νομίζω είναι σήμερα η ευχή όλων των προοδευτικών Ελλήνων, πέρα από οποιεσδήποτε κομματικές εντάξεις.

Βέβαια, οι ευχές είναι απίθανο να ευοδωθούν χωρίς την ευρεία συμπαράταξη των ικανών και δημιουργικών δυνάμεων του τόπου, κάτι το οποίο επαγγέλεται ο Γ. Παπανδρέου. Αυτό είναι και το μεγάλο του στοίχημα για το restart που χρειάζεται η χώρα.

Πρόσωπα ή πολιτικές; Όταν αποθεώναμε τις πολιτικές, εκεί μέσα εμφώλευσαν οι λεχρίτες, οι κλέφτες, οι γελοίοι. Τώρα, είναι η ώρα των προσώπων: Η επιλογή χρηστών χρηστών των κοινών (commons), θα είναι η πιο ισχυρή πολιτική τοποθέτηση, αναγκαστικά αριστερά (βλέπε: δημόσιο συμφέρον), κάτι για το οποίο κάθε άλλο παρά στενοχωριέμαι…

Προσωπικά, με ικανοποιεί το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός “χτίζει” την πολιτική του πλατφόρμα, όπως αυτή προκύπτει από τις προγραμματικές δηλώσεις και τα πρώτα κυβερνητικά βήματα, στην έννοια – κλειδί του Δημόσιου Συμφέροντος. Από τις αρχές του 2007, εργάσθηκα πάνω σε μια σειρά από κείμενα και παρεμβάσεις μέσα από το blog μου, το οποίο υποτιτλίζω “παρεμβάσεις για το δημόσιο συμφέρον”.

Η νέα αριστερά ή κεντροαριστερά ή κοινωνισμός θα οικοδομηθούν σε παγκόσμια κλίμακα μέσα από την χαλύβδωση του δημόσιου συμφέροντος, την πλατφόρμα δηλαδή που θα αποτελέσει τον θεμέλιο λίθο για τη ανανέωση του κοινωνικού συμβολαίου, στην βάση αξιών και όχι συμφερόντων. Διότι, εντέλει το δημόσιο συμφέρον σημαίνει κοινές αξίες για όλους!

Θα επανέλθω αναλυτικότερα.

Επόμενη σελίδα: »